اخبار خبرهای روزنامه دنیای اقتصاد

مایکروسافت اعلام کرده‌است؛ در سال‌۲۰۲۵، موفق به تامین ۱۰۰‌درصد مصرف برق جهانی خود از منابع تجدیدپذیر شده‌است. این دستاورد ۱۳ سال ‌پس از نخستین قرارداد خرید برق ۱۱۰‌مگاواتی این شرکت در تگزاس حاصل‌شده و بخشی از برنامه بلندپروازانه مایکروسافت برای دستیابی به کربن منفی تا سال‌۲۰۳۰ به‌شمار می‌رود. این موفقیت در حالی محقق‌شده که تقاضای انرژی برای مراکز داده و فناوری‌های مبتنی بر هوش‌مصنوعی به‌طور مداوم در حال افزایش است و فشار زیادی بر شبکه‌های برق جهانی وارد می‌کند. تامین برق پایدار این شرکت عمدتا از طریق قراردادهای بلندمدت خرید برق(PPA) انجام شده‌است. این قراردادها علاوه‌بر تضمین برق پایدار و قابل‌پیش‌بینی برای مایکروسافت، امکان تامین مالی پروژه‌های جدید انرژی تجدیدپذیر را نیز فراهم می‌کنند. تاکنون مایکروسافت قراردادهایی برای ۴۰ گیگاوات ظرفیت جدید در ۲۶ کشور منعقد کرده که ۱۹‌گیگاوات آن هم‌اکنون به شبکه برق متصل است و باقی ظرفیت طی پنج سال‌آینده به بهره‌برداری خواهد رسید. این اقدامات باعث کاهش حدود ۲۵‌میلیون‌تن دی‌اکسید‌کربن از انتشارهای سطح ۲ شرکت شده‌است.

اولین نیروگاه برق زمین‌گرمایی عمیق بریتانیا در کرن‌وال، به بهره‌برداری رسید. این پروژه که سال‌ها در دست توسعه بود، نه‌تنها منبع پایداری برای تولید برق تجدیدپذیر است، بلکه منبع قابل‌توجهی از لیتیوم برای باتری خودروهای الکتریکی نیز فراهم می‌کند.

بازار طلا و سکه در اقتصاد ایران، همواره به‌مثابه دماسنجی بی‌نهایت حساس عمل کرده‌است؛ دماسنجی که نه‌تنها تب‌وتاب متغیرهای پولی و مالی داخلی را با دقتی بالا بازتاب می‌دهد، بلکه در سال‌های اخیر به شکل فزاینده‌ای تحت‌تاثیر تکانه‌های اقتصاد جهانی و ژئوپلیتیک بین‌المللی قرارگرفته‌است. تحلیل رفتار این فلز زرد و پیش‌بینی مسیر آینده آن، بدون درک هم‌زمان، عمیق و هموزن از دو پیشران اصلی یعنی «اونس جهانی» و «نرخ برابری دلار در بازار ارز تهران» عملا به بیراهه رفتن و تقلیل یک سیستم پیچیده به متغیرهای ساده‌انگارانه است.

رئیس هیات‌عامل ایمیدرو چهارمین نشست همفکری با روسای پیشین این سازمان را برگزار کرد. محور این نشست به اقدامات و برنامه‌های حوزه اکتشاف اختصاص داشت. به گزارش روابط‌عمومی ایمیدرو، محمد‌مسعود سمیعی‌نژاد در ادامه سلسله نشست‌هایی با روسای پیشین این سازمان، هفته گذشته چهارمین جلسه را با توجه به ضرورت توجه به توسعه‌های آتی و تامین خوراک کارخانه‌های فرآوری، به ادامه مباحث مربوط به بخش اکتشاف اختصاص داد.

رمان «آخرین شب دیکتاتور» نوشته یاسمینا خضرا با ترجمه زینب کاظم‌خواه منتشر شد. «آخرین شب دیکتاتور» روایت چند ساعت آخر از زندگی معمر قذافی را در قالب رمان به تصویر می‌کشد و تاملی عمیق درباره ماهیت قدرت و سرنوشت محتوم آن دارد.

نمایشگاه مجسمه‌ با عنوان خرگوش/The Rabbit اثر نیکزاد نجومی در گالری «باشگاه» برپاست. این نمایشگاه با نمایش در امتداد منطق بصری این هنرمند در بستری متفاوت شکل گرفته، و تجربه‌ای نو را برای مخاطب از جهان نجومی، پدیدار می‌کند. همچنین یادداشت‌هایی درباره‌ نیکزاد نجومی به همراه تصاویری از او در این نمایشگاه ارائه می‌شود.

طبق گفته کارگردان «مرد عنکبوتی» شرط چین برای اکران «مرد عنکبوتی: راهی به خانه نیست» حذف مجسمه آزادی از سکانس پایانی فیلم بوده است. «مرد عنکبوتی: راهی به خانه نیست» سال ۲۰۲۱ اکران شد و به فروش چشم‌گیر ۱.۹‌میلیارد دلار در گیشه جهانی دست پیدا کرد. تام راثمن، مدیرعامل سونی پیکچرز، به تازگی در برنامه «شهر» با مت بلونی، درباره این رقم صحبت کرد و گفت: نرسیدن «راهی به خانه نیست» به دلیل نرسیدن به ۲‌میلیارد دلار من را عصبانی می‌کند. دلیلش چه بود؟ چین!

فیلم «پیوندهایی که ما را به هم متصل می‌کنند» ساخته کارین تاردیو در پنجاه‌ویکمین دوره جوایز سزار که از آن به عنوان اسکار سینمای فرانسه یاد می‌کنند درخشید و عنوان بهترین فیلم را از آن خود کرد. این فیلم نخستین‌بار در سال ۲۰۲۴ در بخش «افق‌ها» جشنواره فیلم ونیز به نمایش درآمد و والریا برونی تدسکی در آن نقش زنی را بازی می‌کند که به شکلی غیرمنتظره با یک پدر جوان و فرزندانش پیوندی عاطفی برقرار می‌کند. این اثر همچنین جوایز بهترین فیلم‌نامه اقتباسی و بهترین بازیگر نقش مکمل زن را برای ویمالا پونس به دست آورد.

سعید اویسی، بازیگر و نویسنده ایرانی، در ۸۲ سالگی در سوئد درگذشت. اویسی متولد ۱۳۲۲ در تهران، فعالیت هنری خود را با «گروه هنر ملی» آغاز کرد و سپس در گروه نمایشی که پیتر بروک برای اجرای نمایش در «جشن هنر شیراز» تشکیل داده بود، همکاری داشت. اویسی بعدها به «کارگاه نمایش» به سرپرستی آربی آوانسیان پیوست.

انتخاب دونالد ترامپ برای تصدی ریاست فدرال‌رزرو در ماه مه، عمیقا با دغدغه کژمنشی گره خورده است. او هراس دارد که انبساط ترازنامه بانک مرکزی، محرکی برای رفتارهای پرخطر شبکه بانکی باشد، حباب قیمت دارایی‌ها را متورم سازد و بستر ولخرجی‌های مالی دولت را فراهم آورد. با وجود آنکه کژمنشی یک دغدغه کاملا منطقی در اقتصاد کلان به شمار می‌رود، خطر فروپاشی کامل سیستم مالی نیز وزنه‌ای هم‌سنگ آن دارد.

بر اساس تازه‌ترین آمار بانک‌مرکزی، تا پایان بهمن ۱۴۰۴، شبکه بانکی بیش از ۲۰۰‌همت وام ازدواج و ۴۶‌همت وام فرزندآوری پرداخت کرده‌است، با این‌حال شواهد نشان می‌دهد؛ صف طولانی متقاضیان نه‌تنها کوتاه نشده، بلکه روزبه‌روز در حال افزایش است. این وضعیت در زمینه وام فرزندآوری نیز صدق می‌کند و در مجموع، بیش از یک‌میلیون نفر هنوز در انتظار دریافت تسهیلات تکلیفی هستند. بر اساس برآوردها، شبکه بانکی برای پاسخ به نیاز متقاضیان تا پایان سال‌جاری به حدود ۲۰۰‌همت منابع نیاز داشت. از این میزان، طی بازه دی تا بهمن ماه تنها حدود ۲۰‌همت وام فرزندآوری و ازدواج پرداخت شده‌ و همچنان حدود ۱۸۰‌همت منابع باقی‌مانده‌است. با توجه به حجم بالای متقاضیان یعنی بیش از یک‌میلیون نفر، تامین و پرداخت این رقم در عرض چند ماه، بعید به‌نظر می‌رسد.

اگر بیمه فقط برای روز حادثه است، پس چرا در روزهای عادی زندگی نقشی ندارد؟ صنعت بیمه ایران سال‌هاست بر روایت جبران خسارت تکیه کرده؛ روایتی که بیمه را به لحظه بحران تقلیل می‌دهد و آن را صرفا به‌عنوان چتر نجات پس از فاجعه معرفی می‌کند، اما در اقتصاد بی‌ثبات امروز که نااطمینانی به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده و اعتماد بلندمدت دچار فرسایش است، این تعریف دیگر پاسخگو نیست. بیمه نمی‌تواند فقط پرداخت‌کننده خسارت باشد؛ باید به ابزاری برای مدیریت ریسک، پیش‌بینی آینده و تقویت احساس کنترل در جامعه تبدیل شود. اکنون زمان آن رسیده‌است که تعریف بیمه، نه در سطح شعار، بلکه در سطح تجربه و کارکرد، مورد بازنگری جدی قرار گیرد. در راستای این بحث باید به گفتمان احمد عطارزاده؛ فعال اقتصاد دیجیتال و همچنین وحید نوبهار؛ مشاور مدیرعامل بانک دی نگاهی انداخت.

در سه یادداشت گذشته، مسیر بحث از یک‌ سوءتفاهم ساده آغاز شد: اینکه «بیمه در بورس» را به‌جای یک صنعت مالی، به ابزار حمایت از بازار تقلیل می‌دهیم. سپس دیدیم که در تجربه جهانی، صنعت بیمه خود موضوع سرمایه‌گذاری است و حتی در سطوح پیشرفته‌تر، خود ریسک به دارایی قابل‌معامله تبدیل می‌شود، اما اکنون پرسش اصلی جای دیگری است: چرا چنین پیوندی میان بیمه و بازار سرمایه در ایران شکل نگرفته‌است؟

چرا رفتار دونالد ترامپ در روزهای اخیر مورد نقد کارشناسان و مقامات آمریکایی قرار گرفته است؟ او با حمایت ۵۰۰‌میلیون دلاری امارات قصد دارد بانک کریپتویی خانوادگی‌اش، WLFI را راه‌اندازی کند؛ اقدامی که نه تنها بازار کریپتو را تکان داده، بلکه نگرانی‌های جدی درباره امنیت ملی آمریکا و نفوذ سرمایه خارجی ایجاد کرده است. اکنون پرونده WLFI در مرکز تقاطع سیاست، فناوری و سرمایه‌گذاری خصوصی قرار گرفته و همه نگاه‌ها به سناتورها و ناظران بین‌المللی دوخته شده است.

دنیای اقتصاد: کمیته امنیت ملی بریتانیا هشدار داده است که انتخابات این کشور در معرض خطر دخالت پول خارجی است و از دولت خواسته تا پیش از وضع ضوابط سخت‌گیرانه‌تر، کمک‌های سیاسی با ارز دیجیتال را به طور موقت ممنوع کند. رئیس کمیته، مت وستِرن که ریاست کمیته‌ای از نمایندگان و اعضای اعیان را بر عهده دارد، در نامه‌ای به استیو رید، وزیر کابینه مسوول امور مالی انتخابات، خواستار توقف فوری پذیرش کمک‌های کریپتویی شد. به گفته او، قبل از آنکه خطرات مرتبط با منابع مالی و شفافیت آنها بررسی و مدیریت شود، نباید هیچ حزب سیاسی کمک‌های دیجیتال دریافت کند.

«ایمان سمیر» مانند بسیاری از هم‌نسلان خود، نگران این نیست که هوش مصنوعی ارزش مهارت فارغ‌التحصیلان دانشگاهی را از بین ببرد. این جوان ۱۹ ساله اهل اسلاو در بریتانیا، که بزرگ‌ترین مجموعه مرکز داده اروپا را در خود جای داده، در مراحل پایانی یک دوره کارآموزی سه ساله در شرکت «اکوئینیکس» است؛ شرکتی که صدها مرکز داده را در سراسر جهان مدیریت می‌کند. دوره آموزشی او که شامل کار عملی به همراه یک روز در هفته حضور در دانشکده است، علاوه بر اینکه بدهی مالی شهریه دانشگاه را روی دوش او نخواهد گذاشت، یک مدرک فنی همراه با تجربه کار به عنوان مهندس تاسیسات به او می‌دهد؛ شغلی کلیدی در مسیر ساخت زیرساخت‌هایی که ستون اصلی رونق هوش مصنوعی محسوب می‌شوند. او می‌گوید: «این بهتر از دانشگاه است. من می‌دانم که جایگاهم در این صنعت کجاست... مراکز داده هیچ‌وقت جمع نمی‌شوند. گوشی شما، بانک‌ها و بازی فورتنایت روی کاکل آنها می‌چرخند.» او اضافه می‌کند ؛ اهمیت این مراکز نادیده گرفته شده و مصرف‌کنندگان تنها زمانی متوجه آنها می‌شوند که یک سرویس دیجیتال قطع شود.

پس از آنکه دستورات مستقیم شرکت‌ها و مدیران آنها به بازگشت کارکنان به محیط کار (پس از دورکاری‌های آغاز شده در دوران کرونا)، با نتایج ضد و نقیضی همراه شد، به نظر می‌رسد که اکنون استراتژی نامحسوس‌تری برای کشاندن کارکنان به ادارات و محیط کارشان دنبال می‌شود. اگر کارفرمایان تاکنون فقط بر ابزارهای فشار، موسوم به چماق متوسل می‌شدند، اکنون بر ترکیبی از هویج و چماق تمرکز کرده‌اند تا افراد تشویق شوند خودشان به کار حضوری برگردند. مهم‌تر آن است که با این تاکتیک هیچ‌گاه لازم نیست این خواسته به طور مستقیم از آنها مطرح شود. یکی از اصلی‌ترین محورهای این تاکتیک جدید، گره زدن ارتقاهای سازمانی با حضور در اداره است. این موضوع را «جی جانسون»، مشاور منابع انسانی می‌گوید. پاداش دادن به کسی که بیش از الزامات تعیین شده حضور فیزیکی دارد، پیامی به تمام اعضای تیم‌های کاری می‌فرستد. جانسون می‌گوید: «فرض کنید که ساول ترفیع گرفته است. اکنون ساول استاندارد و الگوی جدیدی برای همه است. مثل ساول باشید.»

تجربه: من سابقا معلم بودم که از کارم استعفا دادم تا چند شغل کم‌حاشیه‌تر و کم‌استرس‌تر را تجربه کنم. الان در یک باشگاه علمی نوجوانان، دستیار هستم. این شغل برایم جذاب بود چون می‌توانستم مهارت‌هایم را به کار بگیرم و دوباره با بچه‌ها در ارتباط باشم (چیزی که واقعا دلتنگش بودم)، بدون آنکه درگیر مسوولیت‌های سنگین یا دردسرهای اداری شوم. قرار بود صرفا سر جلسه حاضر شوم و همه چیز از قبل برنامه‌ریزی و آماده شده باشد. نقش من در واقع، مثل «یک جفت دست کمکی» برای اجرای جلسه است و طبیعتا دستمزدم هم متناسب با همین نقش تعریف شده.

سخنگوی سازمان هواپیمایی کشوری با بیان اینکه برای نوروز ١۴٠۵ نظارت سختگیرانه برای فروش بلیت هواپیما انجام می‌شود، از نظارت سخت‌گیرانه بر فعالیت شرکت‌های هواپیمایی در این ایام خبر داد. مجید اخوان، سخنگوی سازمان هواپیمایی کشوری با بیان اینکه گران‌فروشان بلیت هواپیما را نقره داغ می‌کنیم، اظهار کرد: در مصوبه شورای عالی هواپیما هزینه‌های ارزی هر ساعت پرواز ۴٨ دلار تعیین شده و معادل ریالی این رقم در بلیت هواپیما محاسبه می‌شود.

دنیای اقتصاد - عباس بیات : اولین هفته اسفند برای بورس تهران هفته‌ای کم‌رمق و پرتنش بود. بازاری که زیر سایه ریسک‌های بیرونی حرکت کرد و در اغلب روزها فروشندگان دست بالا را داشتند. فشار عرضه به حدی پیش رفت که نماگرهای اصلی بازار بخشی از حمایت‌های مهم خود را از‌دست‌دادند و ساختار تکنیکال کوتاه‌مدت تضعیف شد. از میان ۵۱ گروه فعال بازار سهام، تنها پنج صنعت توانستند بازدهی مثبت را ثبت کنند. در شرایطی که کلیت بازار سهام زیر فشار عرضه حرکت می‌کرد، گروه منسوجات خلاف جهت جریان شنا کرد و با ثبت بازدهی ۶.۸درصدی عنوان بهترین صنعت هفته نخست اسفند را به خود اختصاص داد.پس از منسوجات، گروه لجستیک زمینی با رشد ۴.۸درصدی دومین جایگاه جدول بازدهی هفتگی را تصاحب کرد. این صنعت که پیش‌تر نیز نشانه‌هایی از تحرک قیمتی بروز داده بود،‌بار دیگر توجه بخشی از معامله‌گران ریسک‌پذیر را جلب کرد. فاصله بازدهی آن با صدر جدول محدود بود که از رقابت فشرده میان معدود گروه‌های سبزپوش بازار حکایت دارد. در سوی مقابل، صنایع کوچک‌تر بیشترین آسیب را از فضای منفی بازار پذیرفتند. گروه آشامیدنی در کنار سخت‌افزار و تجهیزات با میانگین افتی بیش از ۷‌درصد در انتهای جدول هفتگی ایستادند.

تورم را می‌ توان در جدول‌ها و نمودارها دید؛ در درصدهایی که هر ماه منتشر می‌ شود و در گزارش‌هایی که میانگین‌ها را با دقت محاسبه می‌ کنند. اما تورم پیش از آنکه یک شاخص آماری باشد، تجربه‌ای است که در زندگی روزمره شکل می‌ گیرد. در فاصله یک سال آنچه در صفحه گزارش‌های رسمی به عنوان «افزایش سطح عمومی قیمت‌ها» ثبت می‌‌شود، در خانه‌ها به شکل تغییر الگوی مصرف، جابه‌جایی محل سکونت، حذف برخی هزینه‌ها و بازتعریف اولویت‌ها بروز پیدا می‌‌کند. فهم این تفاوت کلید درک مسیر طی‌شده اقتصاد در یک سال اخیر است.

دنیای اقتصاد - فاطمه صالحی : عبور سهم معاملات مستقیم برق از مرز ۵۰‌درصد و تداوم این وضعیت برای چهارمین ماه متوالی، نشانه‌ای از تغییر تدریجی ساختار تامین و مبادله برق در کشور است؛ تغییری که در ظاهر به‌معنای تعمیق سازوکارهای رقابتی تلقی می‌شود و در لایه‌های زیرین خود حامل پیام‌هایی درباره نحوه مدیریت ناترازی، بازتوزیع ریسک میان دولت و صنایع و بازتعریف نقش بازار عمده‌فروشی برق است. تازه‌ترین آمار اعلام‌شده از سوی شرکت توانیر و توضیحات سخنگوی صنعت برق نشان می‌دهد؛ از ابتدای سال‌۱۴۰۲ تا پایان بهمن ۱۴۰۴، سهم بازار عمده‌فروشی به‌تدریج کاهش‌یافته و در مقابل، بورس انرژی و قراردادهای دوجانبه به بازیگران اصلی صحنه تبدیل شده‌اند.

سال ۲۰۲۵ برای بخش انرژی چین،‌سالی توام با رکوردشکنی در تولید برق و صادرات فناوری‌های پاک و در عین‌حال بازآرایی در الگوی واردات سوخت‌های فسیلی بود. بزرگ‌ترین تولیدکننده برق و بزرگ‌ترین مصرف‌کننده انرژی جهان، در حالی مسیر توسعه انرژی پاک را با شتاب بیشتری ادامه داد که واردات گاز طبیعی مایع و زغال‌سنگ این کشور کاهش‌یافت و در مقابل، واردات نفت‌خام‌بار دیگر روندی صعودی به خود گرفت.

دبی هلث(Dubai Health) در چارچوب راهبردهای ملی امارات برای کربن‌زدایی و ارتقای بهره‌وری انرژی، اجرای یکی از بزرگ‌ترین پروژه‌های پایداری در بخش سلامت این کشور را آغاز کرده‌است. این نهاد با امضای توافقی راهبردی با شرکت Positive Zero، نصب سامانه‌های خورشیدی سقفی و پارکینگی را در ۲۶ مرکز درمانی زیرمجموعه خود کلید زده؛ طرحی که ظرفیت آن به بیش از ۱۴.۱‌مگاوات می‌رسد. این پروژه با هدف تقویت پایداری عملیاتی شبکه درمانی دبی هلث طراحی‌شده و در عین‌حال بر حفظ استانداردهای بالای ایمنی و کیفیت خدمات درمانی تاکید دارد. بر اساس اعلام طرفین، در سال‌نخست اجرای طرح، سامانه‌های خورشیدی نصب‌شده در ۱۳ مرکز اولیه، نزدیک به ۱۰‌هزار و ۷۰۰‌مگاوات‌ساعت برق پاک تولید خواهند کرد.

دنیای‌اقتصاد – تبریز: شرکت پتروشیمی تبریز، بزرگ‌ترین تولیدکننده پلیمر در شمال‌غرب ایران با ظرفیت اسمی ۸۷۰‌هزار تن، در حال اجرای همزمان چند طرح توسعه‌ای راهبردی است که پیشرفت چشمگیری در طرح‌های اصلی آن شامل طرح پلی‌اتیلن سنگین ۳۱۰‌هزار تنی و انتقال و استفاده مجدد از پساب تصفیه‌خانه تبریز حاصل شده و نوید جهش تولید، تکمیل زنجیره ارزش و توسعه پایدار را می‌دهد. این شرکت با اتکا به دانش فنی داخلی و تجربه‌کارکنان، سالانه حدود ۴۵۰‌هزار‌تن محصول پلیمری مانند پلی‌اتیلن، پلی‌پروپیلن، پلی‌استایرن و ABS تولید و به بازارهای داخلی و صادراتی عرضه می‌کند.

دنیای‌اقتصاد – بندرعباس: در جزیره‌ای که اقتصاد آن با نفس گردشگران پیوند خورده، اعتماد عمومی بالاترین سرمایه‌برای فعالان این عرصه محسوب می‌شود. در تازه‌ترین ابتکار سازمان منطقه آزاد کیش، طرحی با عنوان «نشان ماه» کلید خورده است که هدف آن چیزی نیست جز بازگرداندن اعتماد به سبد سفر گردشگران؛ آن‌هم از مسیر مردم‌سپاری ارزیابی‌ها و نه صرفا نظرات کارشناسی. این طرح که از دل نظرسنجی‌های میدانی و پنهان بیرون آمده، وعده تحولی تازه در کیفیت‌سنجی خدمات گردشگری را می‌دهد. آنچه «نشان ماه» را از دیگر طرح‌های مشابه متمایز می‌کند، تغییر پارادایم در فرآیند ارزیابی است.

ششمین آزمون تمرکززدایی از پایتخت با «نه» دولت و ارجاع به‌کارشناسان برای نظردهی مواجه شد. تقریبا دو ماه قبل روزنامه «دنیای‌اقتصاد» در گزارشی با عنوان «۴ محدودیت توسعه آبی تهران» از انتظار طرح «تمرکززدایی از تهران» برای تصویب در هیات‌دولت خبر داده بود؛ طرحی که تصویب آن می‌توانست مانع کمیسیون ماده‌۵ و سایر نهادها برای بارگذاری جمعیتی بیش از ظرفیت و تغییر کاربری در پایتخت شود. به‌رغم لزوم تصویب این طرح در شرایط حساس کنونی ظاهرا وزنه ذی‌نفعان بارگذاری بیشتر در تهران سنگین‌تر از موافقان بوده و هیات‌دولت به‌جای تصویب، طرح را به‌کارشناسان ارجاع داده‌است. تهران سی‌امین پایتخت کشور در طول تاریخ بوده‌است؛ جمعیت این شهر در دوره‌ای که به‌عنوان پایتخت ایران انتخاب شد، ۱۵‌هزار نفر بود و امروز جمعیت این شهر به حدود ۱۰‌میلیون نفر رسیده‌است، با این‌وجود از اواخر دوره قاجار پرداختن به مسائل شهر تهران آغاز شد و در سال‌های اخیر با افزایش چالش‌های این شهر، موضوع تمرکززدایی یا انتقال پایتخت به شکل مکرر‌ در دوره‌های مختلف زمانی مطرح می‌شود.