«دنیای اقتصاد» گزارش میدهد؛
تانکرهای آمریکایی چگونه به جنگندهها در آسمان سوخترسانی میکنند؟
گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد-نسیم بنایی: بنابر گزارش رویترز، کار سوختگیری جنگندههای ارتش آمریکا در حین انجام حملات علیه ایران، عمدتاً بر دوش ناوگان سالخوردهای از هواپیماهای سوخترسان بوئینگ KC-۱۳۵ است که در دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ ساخته شدهاند.
هدف قرار گرفتن دو فروند از این تانکرهای سالخورده در روز پنجشنبه ۵ مارس در آسمان عراق و کشته شدن شش سرنشین، باعث شد آنها در کانون توجه قرار بگیرند. ارتش آمریکا اعلام کرد یکی از این هواپیماها در غرب عراق سقوط کرده، در حالی که تانکر دیگر توانسته است بهسلامت فرود بیاید.
مشکلات تحویل نسخه جدیدتر، یعنی بوئینگ KC-۴۶ که قرار است جایگزین این ناوگان شود، باعث شده ایالات متحده همچنان عمدتاً به KC-۱۳۵ها متکی بماند.
بوئینگ و نیروی هوایی سالهاست تلاش میکنند مشکلات مربوط به بوم سوختگیری KC-۴۶ و سامانه پایش تصویری مورد استفاده اپراتور بوم برای جابهجایی آن در حین سوختگیری را برطرف کنند. تحویل این هواپیماها سال گذشته بهطور موقت متوقف شد، به این دلیل که در چند فروند از تانکرهای جدید ترکهایی شناسایی شده بود.
اپراتورهای بوم میتوانند در حالی که در ارتفاع هزاران فوتی از سطح زمین پرواز میکنند، هزاران پوند سوخت را به هواپیماهای سازگار انتقال دهند، در حالی که فقط حدود ۴۷ فوت (۱۴ متر) با هواپیمای دریافتکننده فاصله دارند.
وظیفه همراستا کردن دقیق بوم با هواپیمای دریافتکننده عمدتاً بر عهده اپراتور بوم است که در بخش عقبی هواپیما مینشیند و باید دهانهای را هدف بگیرد که فقط اندکی از یک توپ بیسبال بزرگتر است.
نیروی هوایی ایالات متحده اکنون ناوگانی متشکل از ۱۵۳ فروند از این هواپیماها در اختیار دارد که معمولاً دستکم با یک خلبان، یک کمکخلبان و یک اپراتور بوم هدایت میشوند. از این هواپیماها علاوه بر مأموریتهای سوخترسانی، میتوان برای انتقال پزشکی و تخلیه هوایی بیماران (aeromedical evacuation) هم استفاده کرد.
درباره نحوه جابهجایی این سوخترسانها گفته میشود که پیش از آغاز حملات در ۲۸ فوریه، بیشتر هواپیماهای سوخترسان در داخل ایالات متحده یا در نزدیکی اروپا پرواز میکردند. اما پس از آن، دادههای مسیرهای پروازی ثبتشده نشان میدهد تعداد بیشتری از این هواپیماها در مسیرهای ترانسآتلانتیک به سمت خاورمیانه پرواز کردهاند.
در نهایت، سوختگیری هوایی ترکیبی از فناوری پیشرفته، هماهنگی دقیق خلبانان و مهارت انسانی است؛ عملیاتی که در ظاهر ساده به نظر میرسد اما در واقع یکی از ظریفترین و حساسترین مانورهای هوانوردی به شمار میآید. در بسیاری از مأموریتهای دوربرد، موفقیت عملیات نه فقط به جنگندهها یا بمبافکنها، بلکه به توانایی این تانکرها در رساندن سوخت در میانه آسمان وابسته است.
