اخبار اندیشه روزنامه شماره ۶۴۸۰

دنیای اقتصاد - فربد بهروز : نظریه‌های اقتصادی با تکیه بر حق انتخاب مصرف‌کننده حکم می‌کنند که پول نقد کارآمدترین ابزار برای افزایش رفاه خانوار است. استدلال این است که هیچ‌کس بهتر از خود فرد از نیازها و اولویت‌هایش آگاه نیست و هرگونه دخالت دولت در نحوه خرج کردن منابع به کاهش رفاه نهایی منجر می‌شود. اما وقتی از مدل‌های نظری فاصله می‌گیریم و به واقعیت‌های اجرایی نگاه می‌کنیم تصویر تغییر می‌کند. دولت‌ها در اقتصادهای مختلف تمایل زیادی به استفاده از ابزارهای غیرنقدی و اعتباری نشان می‌دهند. این فاصله میان تئوری و عمل ریشه در پیچیدگی‌هایی دارد که در مدل‌های ساده دیده نمی‌شوند. مسائلی مانند نبود تقارن اطلاعات و ناتوانی بازارهای مالی در تامین نقدینگی برای اقشار آسیب‌پذیر از جمله دلایل این رویکرد هستند.

«اندوه را پایانی نیست، اما شادی را چرا.» این مصرع که با فیلم «اورفئو سیاه» و موسیقی بوسانوا در حافظه جهانی ثبت شده، روایتی است از شکنندگی، کوتاهی و البته گران‌بهایی لحظات سرور. در ساعات استثنایی سوم ژانویه، مردم ونزوئلا طعم این شادی کمیاب را چشیدند. خبر همچون صاعقه در همه‌جا پیچید. نیکلاس مادورو، مردی که با مشت آهنین و سیاست‌های ویرانگر بر کشور حکم رانده بود، طی یک عملیات دراماتیک نظامی توسط آمریکا برکنار شد. شوک وارده تنها سیاسی نبود، بلکه عمیقا عاطفی بود. از کاراکاس و ماراکایبو تا میامی و مادرید، ونزوئلایی‌ها مجالی یافتند تا آینده‌ای سرشار از کرامت و امید، و بازگشت به زندگی عادی را در ذهن بپرورانند.