حدود دو هفته پیش بود که اظهارات حیرتانگیز و نفرتزای یکی از مجریان شبکه افق تلویزیون، واکنشهای منفی گستردهای به همراه آورد. فضا آنقدر سنگین شد که مجری برنامه و حتی مدیر شبکه عزل شدند. این تنها نمونه از رفتارهای لجدرآور صداوسیما در بخشی از ملتهبترین و حزنانگیزترین روزهای تاریخ معاصر ایران نیست. وقتی سروش رفیعی مدعی شد حس و حال کامل و درستی برای فوتبال بازی کردن وجود ندارد، محمدحسین میثاقی به تندی بر او بر تاخت و مطالبی گفت که مردم خسته و دردمند را بیش از پیش خشمگین کرد. سالهاست که در مورد این رفتارهای نابخردانه در تلویزیون صحبت میشود. شاید بدون اغراق بشود گفت منتقدان هزاران بار گفتهاند و نوشتهاند که کمترین خروجی این رفتارها، ریزش مخاطبان تلویزیون و کوچ مرجعیت به رسانههای دیگر –بعضا خارج از کشور- است؛ اتفاقی که به وضوح امروز رخ داده، اما گویا در جامجم گوش شنوایی نیست که نیست.